Οι εργολήπτες Ηλεκτρολόγοι κράτησαν ψηλά την κοινωνική συνοχή.

  Με αφορμή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, θέλω να θυμίσω σε όλους τους συναδέλφους λίγα πράγματα από το πρόσφατο παρελθόν που αφορούν όχι μόνο τον κλάδο, αλλά ευρύτερα την κοινωνία.

  Οι Εργοδότες Ηλεκτρολόγοι πρέπει να είμαστε περήφανοι, διότι όχι μόνο δεν μειώσαμε τα ημερομίσθια εν μέσω πιέσεων και κρίσης, αντίθετα κάναμε συμβολική αύξηση στην τελευταία διμερή κλαδική συλλογική σύμβαση που υπογράψαμε το 2012.

  Τα χρόνια που πέρασαν, ο κλάδος δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα από την συστημική κρίση και το πάγωμα της οικοδομικής δραστηριότητας. Οι οικονομικές πιέσεις που δεχόμασταν ήταν ισχυρές και μια εύκολη λύση έδειχνε να είναι η ανακούφιση των λειτουργικών εξόδων μέσω και της μείωσης των μισθών.

  Μια μείωση μισθών όμως θα έδινε μια ψευδή εικόνα συρρίκνωσης των λειτουργικών εξόδων των εργοληπτών, η πραγματική μείωση δεν μπορούσε να είναι άλλη, από τη μείωση των παράλογων ασφαλιστικών εισφορών, τη δίκαια φορολόγηση και την μείωση των έμμεσων φόρων στα προϊόντα καθημερινής χρήσης όπως του πετρελαίου και των πρώτων υλών.

  Η πραγματικότητα με μία μείωση μισθών, θα ήταν να περάσουμε τη μείωση του λειτουργικού μας κόστους στις συμβάσεις μας με τους πελάτες, σπρώχνοντας έτσι όχι μόνο τους υπαλλήλους μας στην εξαθλίωση, αλλά και πολλές φορές εμάς τους ίδιους, αφού σε μεγάλο βαθμό πλέον οι εργολήπτες ηλεκτρολόγοι αυτό-απασχολούμαστε.

  Το κόστος μιας μείωσης στους μισθούς, ενώ δεν είναι τόσο μεγάλο ώστε να βοηθήσει στη σοβαρή μείωση του κόστους κατασκευής, ανακατασκευής ή συντήρησης, θα μείωνε περεταίρω το βιοτικό επίπεδο σε εμάς, στους υπαλλήλους και πολλές φορές φίλους μας, τελικά, στις οικογένειες του δικού μας κλάδου.

Δεν τους κάναμε το χατίρι.

  Δικαιώθηκε η προσωπική μου επιλογή να κρατήσουμε ψηλά το επίπεδο μας στο βαθμό που περνούσε από το χέρι μας και αυτό έχει την υπογραφή μου.

  Όμως δεν τελείωσε κάτι με αυτό, ο πραγματικός αγώνας για όλους τους μικρούς επαγγελματίες συνεχίζεται και μάλιστα ποιο έντονα.

    Στις δηλώσεις ενός αριστερού Πρωθυπουργού θα περιμέναμε να ακούσουμε να μιλάει για τη νέα σεισάχθεια στα χρέη, για μια δεύτερη ευκαιρία ελάφρυνσης των εισφορών στον ΟΑΕΕ στους υπερχρεωμένους επαγγελματίες, οι οποίες είναι καταφανώς παράνομες.

Δείτε http://mikromesaioi-eve.blogspot.gr/2014/04/2442014.html
και όχι για χτύπημα του λαθρεμπορίου καπνού αντί για μείωση φορολογίας στον καπνό.

  Παρά τις δηλώσεις της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις προς το δικαιότερο, το βαθύ υδροκέφαλο και υπερδιογκωμένο κράτος, το οποίο δεν δείχνει να θέλει να το μειώσει η κυβέρνηση, θα συνεχίσει και μάλιστα ενισχυμένο.

 Το κράτος μπορεί να είναι απρόσωπο, αλλά όλοι ξέρουμε ότι τα νήματα του τα κινούν Εσωστρεφείς και συντηρητικοί συνδικαλιστικοί φορείς, οι οποίοι για να συνεχίσουν το ανίερο έργο τους, θα ζητούν περισσότερους φόρους για να συντηρηθούν οι ίδιοι και οι στρατιές χρήσιμων, αλλά και άχρηστων υπαλλήλων, τίμιων χαμηλόμισθων, αλλά και διεφθαρμένων υψηλόμισθων.

 Θα συνεχίσει να μας θεωρεί defacto κλέφτες, θα συνεχίσει να ζητά παράλογες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία και όλα αυτά, σίγουρα δεν μπορούν να προσελκύσουν κεφάλαια, δεν μπορούν να επανεκκινήσουν ούτε την οικονομία, ούτε την οικοδομική δραστηριότητα.

  Όπως κάναμε τα προηγούμενα χρόνια σε όλες τις κυβερνήσεις, θα παρακολουθούμε κάθε κίνηση της κυβέρνησης αυτής, θα στηρίζουμε κάθε θετική προσπάθεια και θα αντιδρούμε ανάλογα σε κάθε συντηρητική στάση, σε κάθε πισωγύρισμα.

  Ο αγώνας για Δικαιοσύνη και Ισονομία συνεχίζεται!

Συνεταιρισμοί: Mondragon - Ελλάδα 1-0

Η κρίση, οι συνεταιρισμοί και η Ελληνική νοοτροπία.

Από τα πρώτα χρόνια που ασχολήθηκα με τα κοινά, συνάντησα ανθρώπους που προσπαθούσαν να ενώσουν όλους τους υπόλοιπους, άλλοι με σωματεία, άλλοι με συνεταιρισμούς, άλλοι με κόμματα....  και πάει λέγοντας.

Παντού υπήρχαν προβλήματα, όπου σωματείο ΟΛΟΙ Πρόεδροι, όπου ομάδα ΟΛΟΙ προπονητές και όπου συνεταιρισμός, ΟΛΟΙ αφεντικά.

Δεν ξέρω αν αυτό το ιδίωμα που έχουμε ως Λαός είναι καλό ή κακό, δεν ξέρω αν είναι στο DNA μας από τα αρχαία χρόνια,

(κάτι θυμάμαι για τις κόντρες του Αχιλλέα με τον Μενέλαο και κάτι για το Σωκράτη και το κώνειο αλλά το αφήνω)

ή μας προέκυψε από την Τουρκοκρατία και την έλλειψη ενός πραγματικού καθοδηγητικού και ενωτικού κοινωνικού κράτους, ξέρω όμως ότι έχουμε μάθει να λειτουργούμε σχεδόν πάντα ατομικά.

Η αλήθεια είναι ότι όπου χρειάζεται να λειτουργήσουμε ως μονάδες τα καταφέρνουμε περίφημα και ωχριούν απέναντί μας πολλοί Λαοί, το ζήτημα όμως περιπλέκεται όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε οργανωμένες ομάδες, Λαούς, ή εταιρίες, τότε το ιδίωμα μας αυτό, “Το μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα”, από “πλεονέκτημα” μετατρέπεται σε τεράστιο μειονέκτημα.

Αυτό το ιδίωμα του μοναχικού καβαλάρη, έχει εγκλωβίσει τη νοοτροπία μας, στην ευρύτερα κοινή πρακτική των νεοελλήνων οι οποίοι αν είχαν μια και μοναδική ευχή να κάνουν και αυτή να πραγματοποιηθεί, θα ήταν να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα και όχι να ευημερήσουν οι ίδιοι.

Είναι μία ιδιαιτερότητα των Ελλήνων; Είναι μια κουλτούρα που κουβαλάμε τόσους αιώνες υποδουλωμένοι; ή είναι ο ήλιος και το κλίμα που ευνοεί την ατομικότητα δεν το ξέρω ακόμα, αυτό όμως που ξέρω, είναι ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα και μπορεί να αλλάξει, μόνο με βαθιές και μακρόχρονες παρεμβάσεις στις νεότερες γενιές, από τα πρώτα τους χρόνια.

Αυτό το ιδίωμα μας χαρακτηρίζει ως έθνος και κατά επέκταση ως κράτος και μας οδηγεί σε μια ανεξέλεγκτη φαγωμάρα.

Δεν είναι τυχαίο το ότι έχουμε άπειρες εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις, περίπου 37.000 δικηγόρους, δηλαδή 307 δικηγόρους ανά 100.000 κατοίκους!!!!, αναλογία που ξεπερνά μόνο η Κύπρος (319), ενώ υψηλές αναλογίες θεωρούνται και της Ιταλίας με 259, της Ισπανίας με 259 και της Ιρλανδίας με 229, οι οποίες υπολείπονται όμως κατά 48 στην καλύτερη περίπτωση από εμάς.

Η πορεία μας ως νέο ελληνικό κράτος εκ του αποτελέσματος, μας έδειξε ότι έχουμε κάνει πολλά λάθη, ίσως ένα από αυτά, ίσως ένα από τα θεμελιώδη λάθη είναι και αυτό, οι μοναχικές, εγωιστικές θα έλεγα, παράλληλες πορείες που ακολουθούμε όλοι, πορείες οι οποίες είναι τόσο όμοιες, αλλά δεν συναντιούνται και πουθενά.

Όλο μας το έθνος βαδίζει με τη λογική του “one man show” και όταν πρόκειται για “stand up comedy” είναι καλό, όταν όμως αυτό αφορά τις ζωές μας και τις δουλειές μας είναι καταστρεπτικό.

Το Ελληνικό περιβάλλον

Με το τέλος των εχθροπραξιών στην Ελλάδα το 1949, ο λαός βρέθηκε σε ένα οικονομικό περιβάλλον κατεστραμμένο, με μίση, πάθη και φόβο.

Έρμαιο των επιλογών ξένων κυβερνήσεων καλή ώρα, αναγκαστικά έπρεπε με κάποιο τρόπο να επιβιώσει ο κάθε ένας μόνος του, με ατομικά μέσα, αφού και τότε επικρατούσαν στον κρατικό μηχανισμό τα λαμόγια της διαπλοκής, με πρώτο μέλημά τους τον προσωπικό πλουτισμό και ανύπαρκτο μέλημά τους την οργάνωση όχι μόνο του κρατικού μηχανισμού, αλλά και του σχεδιασμού του οικονομικού περιβάλλοντος της χώρας.

Το Διεθνές περιβάλλον

Παράλληλα ο υπόλοιπος κόσμος άλλαζε ραγδαία και αυτό άρχισε να μας επηρεάζει.

Δημιουργήθηκαν τεράστιες διεθνείς εταιρίες και στην αντίπερα όχθη τους συνεταιρισμοί λίγων ανθρώπων, όπως του Carrefour τριών οικογενειών, το οποίο έφτιαξε το πρώτο του υπερκατάστημα στη Γαλλία, όταν εμείς είχαμε μόνο το μπακάλη με το τεφτέρι εν έτη 1962.

Όπως της Arla που είναι προϊόν συγχώνευσης δύο κορυφαίων τυροκομικών συνεταιρισμών, αυτών της Δανίας και της Σουηδίας και πολλών άλλων συνεταιρισμών με διακριτό αυτόν της πόλης Mondragon των Βάσκων, μια πόλη 23.000 κατοίκων με συνεταιρισμό ο οποίος ξεκίνησε το 1954 και σήμερα κάνει 15 δις ευρώ τζίρο και στηρίζει ακόμα 111 θυγατρικούς συνεταιρισμούς.

Στα Blogs διαβάζουμε:

«Δεν υπάρχει τίποτα χτυπητό στα γραφεία της μεγαλύτερης βιομηχανικής εταιρείας, αλλά εξάλλου τίποτε δεν είναι φυσιολογικό στον μεγαλύτερο εργατικό συνεταιρισμό με παγκόσμιες πωλήσεις 15 δισεκατομμυρίων ευρώ (13 δισ. λίρες).

Εκεί που οι εργάτες σ’ άλλες ισπανικές εταιρείες πρέπει να απαντήσουν στις ανάγκες των μετόχων - θυσιάζοντας συχνά τη δουλειά τους -. Στη Mondragon, που λειτουργεί ως μητρική εταιρεία 111 μικρότερων, μεσαίων και μεγαλύτερων συνεταιρισμών, αυτό δεν ισχύει και οι εργάτες παίρνουν και το μισθό και το μέρισμα τους.»

Πηγές: http://m.guardiannews.com/world/2013/mar/07/mondragon-spains-giant-cooperativeτου Giles Tremlett | Μετάφραση Δήμητρα Μακροπούλου
Δείτε επίσης: http://diakyvernisi.blogspot.gr/2010/06/blog-post_09.html

                     https://www.epixeiro.gr/article/110562

Στη χώρα μας έστω και καθυστερημένα, στα μέσα της δεκαετίας του΄80 με το νόμο 1667/1986 προωθήθηκαν τα Συνεταιριστικά ιδεώδη σε επίπεδο Αστικών – Προμηθευτικών συνεταιρισμών έτσι ώστε να αλλάξει σιγά σιγά αυτή η νοοτροπία της ατομικότητας που καλλιεργήθηκε τα προηγούμενα χρόνια.

Νοοτροπία επιβίωσης που επικράτησε μέσα από το ασταθές και άκρως αθέμιτα ανταγωνιστικό περιβάλλον που δημιουργήθηκε από τη δημιουργία κιόλας του νεοελληνικού κράτους και κυρίως από τον ανύπαρκτο σχεδιασμό του για τις ανάγκες του πληθυσμού όπως προανέφερα.

Οι συνεταιρισμοί όπου υπήρξε βούληση, όπου υπήρξε συνεννόηση και σωστή διοίκηση λειτούργησαν και μεγαλούργησαν, στο δικό μας χώρο των ηλεκτρολόγων, υπήρξαν λαμπρά παραδείγματα, τα οποία άντεξαν σε μια παρατεταμένη κρίση χωρίς δανεισμό, αλλά ο ίδιος κακός μας εαυτός τελικά κατέστρεψε τους περισσότερους.

Οι συνεταιρισμοί ρυθμίζουν τις αγορές, αποτέλεσαν για δεκαετίες και συνεχίζουν να αποτελούν το αντίπαλο, αντισταθμιστικό δέος απέναντι σε όλες τις άλλες επιχειρήσεις στο χώρο τους.

Μας διασφάλιζαν πάντοτε απέναντι στον πελάτη αφού η τιμολογιακή τους πολιτική, ξεχώριζε τους επαγγελματίες από τους ιδιώτες και αυτό διότι δεν έχουν σκοπό το κέρδος για το κέρδος, αλλά το κέρδος μέσα από τη στήριξη του επαγγελματία και πάντα σε αρμονία με αυτό του πελάτη.

Παράλληλα με τα παραπάνω, στήριξαν και τις οικογένειες του προσωπικού, των καθημερινών φίλων και συνεργατών μας που μοχθούν με τη σειρά τους για τον συνεταιρισμό, με καλύτερα εισοδήματα από αυτά που θα είχαν σε άλλες επιχειρήσεις της αγοράς.

Όσοι ενταχτήκατε κάποτε σε έναν υγιή συνεταιρισμό σίγουρα καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω, όσοι πάλι δεν το κάνατε ήρθε πάλι η εποχή που θα πρέπει να το κάνετε.

Αυτή τη στιγμή, ο κάθε συνεταιρισμός, ο κάθε συνέταιρος, ο κάθε συνάδελφος, ο κάθε υπάλληλος, θα πρέπει να αναθεωρήσει, να ξεχάσει ότι έκανε μέχρι σήμερα, να στηρίξει με νύχια και με δόντια τη συνεταιριστική ιδέα.

Θα πρέπει οι συνεταιρισμοί να ανοίξουν μεγαλύτερη αγκαλιά και οι επαγγελματίες να ξαναγίνουν συνέταιροι, να τους στηρίξουν με τις αγορές τους και όχι να αφήνουν πίσω τα χρέη τους μεταφέροντας τις όποιες αγορές τους σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Υπάρχουν οι εποχές των παχιών αγελάδων όπου όλοι είναι ευχαριστημένοι και αυτές των ισχνών αγελάδων, όπου όλοι πρέπει να βάζουν πλάτη και να συντηρούν ότι έχουν φτιάξει έστω και με λίγο κόπο, όχι όμως να το διαλύουν.

Τέλος, θα πρέπει ο κάθε υπάλληλος να σταθεί στα δύσκολα μέσα στη μεγάλη οικογένεια με υπομονή, με μνήμη από τις καλές ημέρες και με τη βεβαιότητα ότι θα ξαναέρθουν.

Γιατί να το κάνω αυτό είναι το συνηθέστερο ερώτημα, σε τι θα ωφεληθώ;

Η απάντηση δόθηκε παραπάνω, αλλά μπορώ να την ενισχύσω χωρίς να σας κουράσω άλλο, προτρέποντας σας να ρίξετε μια ματιά στη σελίδα

http://el.wikipedia.org/wiki/Διεθνής_Συνεταιριστική_Συμμαχία

Για να δείτε το πραγματικό οικονομικό όφελος που μπορεί να έχει ο συνεταιριστής, ο υπάλληλος και η ίδια η κοινωνία και να διαβάσετε μεταξύ άλλων

“Το Συνεταιριστικό Κίνημα έχει ως μέλη του πάνω από 800 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών για το 1994, το βιοτικό επίπεδο περίπου 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων ή του μισού πληθυσμού του πλανήτη βελτιώθηκε μέσω των συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Οι εν λόγω επιχειρήσεις συνεχίζουν να παίζουν σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό ρόλο στις κοινότητες τους.”

“Οι συνεταιρισμοί παρέχουν πάνω από 100 εκατομμύρια θέσεις εργασίας σε όλο τον κόσμο, 20% περισσότερες από αυτές των πολυεθνικών επιχειρήσεων.”

Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι συνεταιρισμοί δεν είναι κάποιου είδους πολιτικής ιδεολογίας ιδιοκτησία, παραδείγματα αποτελούν όλοι οι υγιείς ελληνικοί και ξένοι συνεταιρισμοί, οι οποίοι ευημερούν ακόμα και μέσα σε σκληρά καπιταλιστικά κράτη με ιδιαίτερα συντηρητικές κοινωνίες.

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω, είναι ότι όταν ευημερεί ένας συνεταιρισμός, δεν έχουν κέρδος μόνο οι συνέταιροι και οι εργαζόμενοι σε αυτόν, έχουν κέρδος άμεσο και οι συνάδελφοι που βρίσκονται έξω από τον συνεταιρισμό και αυτό, προκύπτει από την ίση διανομή του κέρδους για τους μεν και από τον υγιή ανταγωνισμό τον οποίο επιβάλει ο συνεταιρισμός στην αγορά για τους δε.

Αν όλα τα παραπάνω δεν σας πείθουν να ενισχύσετε τους συνεταιρισμούς στον τόπο σας, ίσως σας πείσει το παρακάτω δημοσίευμα, το οποίο είναι ένα μικρό παράδειγμα που δείχνει το τι επακολουθεί μετά το κλείσιμο ενός συνεταιρισμού.

“Λουκέτο φέρεται να έχει βάλει τις τελευταίες ημέρες ο Προμηθευτικός Συνεταιρισμός Φαρμακοποιών (ΠΡΟΣΥΦΙΠΕ) στα Ιωάννινα.
Η δραστηριότητα του Συνεταιρισμού ήταν σε όλη την Ήπειρο γεγονός που επηρεάζει όλα τα συνεργαζόμενα φαρμακεία της περιοχής.
Το προσωπικό του Συνεταιρισμού φέρεται να έχει απολυθεί - πρόκειται για περίπου 40 άτομα συνολικά, με το Λογιστήριο να είναι το μόνο που παραμένει ανοιχτό.
Πρόσφατα στην περιοχή άνοιξαν δύο ιδιωτικές φαρμακαποθήκες οι οποίες αναμένεται να απορροφήσουν μέρος του πελατολογίου.”

Πηγή: http://www.biznews.gr/2013/05/ekleise-farmakeftikos-synetairismos.html

Το “συνεταιρίζεστε” είναι θεσμός σταθερότητας, υγιούς ανταγωνισμού και στήριξης των χαμηλών οικονομικών στρωμάτων.

Όλοι οι πολίτες οφείλουν στους εαυτούς τους να στηρίξουν τους συνεταιρισμούς.

Όλα τα Συνεταιριστικά στελέχη οφείλουν να δουν από μια νέα οπτική γωνία τους υπερχρεωμένους συναδέλφους και να λειτουργούν ενωτικά ανοίγοντας περισσότερο την αγκαλιά του συνεταιρισμού. Η διαφάνεια στις συναλλαγές οι ευέλικτοι τρόποι συνεργασίας με νέους, παλιούς και εν δυνάμει συνεταίρους, θα πρέπει να είναι στην ημερήσια διάταξη των Διοικήσεων των συνεταιρισμών.

Ιδιαίτερα τα Συνδικαλιστικά στελέχη, οφείλουν να οδηγούν σε κάθε κίνησή τους, τους συναδέλφους προς την κατεύθυνση των συνεταιρισμών.

Και τέλος οι υπάλληλοι οφείλουν να στηρίξουν τους χώρους δουλειάς τους, όταν διαπιστώνουν ότι οι διοικήσεις προσπαθούν για το καλύτερο.

Η Δύναμη βρίσκεται στα χέρια μας και σε κάθε περίπτωση εμείς τη μοιράζουμε, επιλέγοντας να στηρίξουμε ή να δημιουργήσουμε συνεταιρισμούς, όχι μόνο προμηθευτικούς αλλά και στην παροχή υπηρεσιών.

Επιλέγουμε το μέλλον μας γνωρίζοντας ότι η απόφαση που θα πάρουμε θα καθορίσει τη ζωή μας για τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια.

Η Πορεία των HD384 - RCD - Θεμελιακής γείωσης

Ο χειμώνας 2002/2003 που ακολούθησε ήταν παραγωγικότατος χρόνος, το Προεδρείο της ΠΟΣΕΗ μετά από πρόταση του Προέδρου Ε. Δάρα, με όρισε εκπρόσωπο στην Τεχνική Επιτροπή 82 του ΕΛ.Ο.Τ.

Τότε, ολοκληρωνόταν η εναρμόνιση του Ελληνικού προτύπου HD384, το οποίο προσέγγιζε με μια διαφορετική νοοτροπία τα θέματα, δίνοντας ευελιξία και πολλές επιλογές στον εγκαταστάτη να κινηθεί δυστυχώς όμως λόγω ελλιπούς ουσιαστικής συμμετοχής μας στη σχετική επιτροπή του ΕΛ.Ο.Τ μέχρι τότε, είχε πολλές ελλείψεις.

Η πρώτη μου δουλειά, ήταν να διαβάσω το πρότυπο όσο καλύτερα μπορούσα έτσι ώστε να εντοπίσω τις τυχόν ελλείψεις και τις ασάφειες, οι οποίες ήταν αρκετές.

Συγκεκριμένα:

1. Δεν είχε συμπεριλάβει καθόλου τις οδεύσεις των γραμμών
2. Δεν είχε διαμορφωθεί καμία σκέψη στην επιτροπή για την υποχρεωτική τοποθέτηση των Relay διαρροής εντάσεως με τεχνικούς όρους και όπου αυτά δεν θα δημιουργούσαν προβλήματα
3. Δεν είχε συμπεριλάβει οδηγίες για θεμελιακές γειώσεις και
4. Δεν είχε συμπεριλάβει καθόλου υπαίθριους χώρους, μαρίνες, πισίνες, κάμπινγκ, πανηγύρια και εκθέσεις.

Η αρχή του καλοκαιριού του 2003, μας βρήκε να εργαζόμαστε επάνω στη συγγραφή του Εγχειριδίου για τον 384, ενώ παράλληλα προγραμματίζαμε τα σεμινάρια ώστε να μπορέσουν οι συνάδελφοι να κάνουν το πρώτο βήμα στην καινούργια εποχή, αντίστοιχα και οι διακοπές μας είχαν πολύ διάβασμα και γράψιμο έτσι ώστε να ετοιμαστεί το εγχειρίδιο στην ώρα του.

Η Μηδενιστική στάση που κρατούσε πάντα η Δ.Σ.Ε, η μοναδική παράταξη δηλαδή που ακολουθούσε κομματικές εντολές και όπως προανέφερα αυτές του Κ.Κ.Ε, είχε εξαπολύσει μια παραπληροφόρηση προς τα σωματεία, την ομοσπονδία και τον κλαδικό τύπο, με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, προσπαθούσε να περάσει το μήνυμα προς τους ηλεκτρολόγους ότι το νέο πρότυπο και τα σεμινάρια θα απαξίωναν τις γνώσεις που είχαμε μέχρι τότε και κατά συνέπεια την απαξίωση των αδειών μας, πράγμα βέβαια που στην πορεία διαψεύστηκε περίτρανα, αφού η ηλεκτρολογία δεν άλλαξε και το μόνο που χρειαζόταν, ήταν μια ενημέρωση επάνω στις αλλαγές που είχε φέρει το πρότυπο HD 384, ενώ αυτή τη στιγμή οι ίδιες άδειες ισχύουν υπερδιπλασιασμένες σε ισχύ.

Οι συναντήσεις με τον αρμόδιο φορέα κατάρτισης της ΔΕΗ στο Κολονάκι και με τον ΕΛΟΤ στα Πατήσια, έδιναν και έπαιρναν, διαβουλεύσεις, κοψίματα και ραψίματα στις ώρες των σεμιναρίων για να κατορθώσουμε να ικανοποιήσουμε το μέρος των συναδέλφων που είχε επηρεαστεί από τη Δ.Σ.Ε και ανησυχούσε, την πραγματικότητα που βίωνε τότε ο ηλεκτρολόγος με μια αγορά σε αναβρασμό, χωρίς χρόνο για χάσιμο και την ανάγκη να ενσωματωθούν αυτές οι αλλαγές σε λίγα απογεύματα, δίνοντας παράλληλα την αξία μιας πιστοποίησης από τον Ελληνικό οργανισμό τυποποίησης στην βεβαίωση παρακολούθησης των σεμιναρίων, χωρίς αυτά να αποτελέσουν εφαλτήριο για μεταγενέστερη αμφισβήτηση των γνώσεων και των ικανοτήτων των εργοληπτών ηλεκτρολόγων και βέβαια όλα αυτά, με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Αυτά, μαζί με πολλές επί μέρους διορθώσεις, κληθήκαμε να τα καταθέσουμε στο Υπουργείο Ανάπτυξης μαζί με το Πρότυπο, το οποίο έπρεπε να πλαισιώσουμε και με την περιγραφή της υπουργικής απόφασης η οποία θα αντικαθιστούσε τον Κ.Ε.Η.Ε, ενώ παράλληλα είχαμε συμφωνήσει να προσθέσουμε στην ίδια απόφαση την υποχρεωτικότητα της τοποθέτησης των RELAY Προστασίας «Διατάξεων διαφορικής προστασίας» και την θέσπιση της θεμελιακής γείωσης ως υποχρεωτικής για όλα τα νεοανεγειρόμενα κτίρια.

Σε εκείνες τις συνεδριάσεις, στις οποίες συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο κύριος Σακκάς από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ο κύριος Γ. Σαρρής και ο κύριος Φάκαρος, ένας εκ των συγγραφέων του Κ.Ε.Η.Ε συμμετείχε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ο Καθηγητής κ΄ Παπαδόπουλος, ο οποίος είχε καταθέσει σε έντονο ύφος την αντίθετη άποψη του για την υποχρεωτικότητα της θεμελιακής γείωσης, και του Relay και δε μας επέτρεπε να προχωρήσουμε σε μιά ομόφωνη τέτοια πρόταση.

Από τη μία λοιπόν οι επιστημονικές απόψεις των καθηγητών,  οι οποίοι καταθέτουν τα αποτελέσματα των ερευνών και της θεωρίας χωρίς να μπορούν να κοιτάξουν την πραγματικότητα από τη δική μας σκοπιά και από την άλλη κάποιες αντίρροπες δυνάμεις οι οποίες ήθελαν πιο ελεύθερη την αγορά*,«έστησαν» μια Υπουργική απόφαση στο ΦΕΚ 470/5 Μαρτίου 2004, 6701σελ. Αρθρο 2, στο οποίο δεν υπήρχε αναφορά για το RELAY και με την προσθήκη στην κυριολεξία μιας φράσης, το «όπου αυτό απαιτείται»**, μπλέξανε τις γειώσεις προστασίας με αυτές της λειτουργίας και απέτρεψαν την υποχρεωτικότητα της εφαρμογής της.                                                                                  

Έτσι, οδήγησαν την θεσμοθέτηση της θεμελιακής γείωσης 2 χρόνια πίσω, αφού μετά από το θάνατο δύο συμπολιτών μας από επικίνδυνα σίδερα και ενός παιδιού από εγκληματική αμέλεια, ατυχήματα τα οποίωα θα είχαν αποφευχθεί αν είχαν εφαρμοστεί τα προαναφερόμενα μέτρα προστασίας, ακολούθησε η υπουργική απόφαση του ΦΕΚ 1222/5 Σεπτεμβρίου 2006 σελ. 1641, που επικάλυψε το Πρότυπο HD384 και τα επέβαλε ως υποχρεωτικά, απαγορεύοντας παράλληλα ρητά τους διακόπτες που παρακάμπτουν διατάξεις προστασίας “by pass”.

Στις συνεδριάσεις που πραγματοποιήσαμε στον ΕΛ.Ο.Τ για να καταθέσουμε την πρόταση μας για το θέμα των ατυχημάτων, επαναδιατυπώθηκε η θεωρία για το ότι δεν θα πρέπει να επιβάλουμε υποχρεωτικότητες και αυτό επειδή η κάθε περίπτωση έργου είναι διαφορετική, όπως και οι λύσεις που μπορεί να δώσει ο κάθε τεχνικός διαφορετικές. Έγινε για πολλοστή φορά κουβέντα για το ανώτατο επιτρεπτό όριο της Ωμικής Αντίστασης μιας γείωσης σε ύψος απαράδεκτο, η οποία σε συνδυασμό με τη χρήση των RELAY όμως, θα ήταν «ικανή» να προστατέψει ικανοποιητικά τον χρήστη μιας Ηλεκτρικής Εγκατάστασης και όλα αυτά βέβαια, Αν το RELAY δεν είχε πάθει βλάβη.

Πως λοιπόν εγκρίθηκε η Θέσπιση της θεμελιακής γείωσης και των Relay προστασίας ως υποχρεωτικά με τόσες αντιρρήσεις; Στην προκειμένη περίπτωση, κατόπιν συνεννόησης, κάποιοι από τους συμμετέχοντες στην Τ.Ε. 82, λειτουργήσαμε συντεταγμένα ως ομάδα*** προς όφελος του κλάδου και σε συνδυασμό με το βάρος των απανωτών θανάτων από έλλειψη relay και ικανοποιητικής γείωσης, προωθήσαμε με επιτυχία την  αρχική μας πρόταση και επιτέλους η Ελλάδα υιοθέτησε την υποχρεωτικότητα των θεμελιακών γειώσεων και των RELAY προστασίας με όλα τους τα προβλήματα.****

Το πρώτο βήμα είχε γίνει, ο σπόρος είχε πέσει, τώρα έπρεπε να περιμένουμε όλη τη διαδικασία της αποδοχής, των σεμιναρίων, και κυρίως της προώθησης των αλλαγών αυτών στην κοινωνία μέχρι την ωρίμανση τους, για να πάμε στο επόμενο στάδιο, τους ελέγχους.

Μια νέα εποχή ξεκινούσε, μία εποχή όπου οι εγκαταστάσεις θα ήταν καλύτερες, ασφαλέστερες και οι συνάδελφοι θα απολάμβαναν τον κόπο τους.

Ήταν όμως έτσι;

 * Οι ενδείξεις έδειχναν τη ΔΕΗ

** Μία προσθήκη που είχα εντοπίσει και με τη βοήθεια συνεργάτη μου από τον ΕΛ.Ο.Τ το αφαιρέσαμε, αλλά στο τελικό χτένισμα του κειμένου το εντόπισε και το επανέφερε αγνοώντας μας ο αρμόδιος διευθυντής.

-Απόσπασμα από το ΦΕΚ-.

«Η θεμελιακή γείωση, όπως αυτή αναφέρεται στον νέο Πρότυπο, πρέπει να εφαρμόζεται ως βασική γείωση προστασίας και λειτουργίας, όπου αυτό απαιτείται».

-Απόσπασμα από την εναλλακτική μας πρόταση διατύπωσης-

«Η θεμελιακή γείωση, όπως αυτή αναφέρεται στον νέο Πρότυπο, πρέπει να εφαρμόζεται ως βασική γείωση προστασίας. Η θεμελιακή γείωση, μπορεί να  εφαρμόζεται και ως γείωση λειτουργίας».

*** Συνάδελφοι Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί από την Τεχνική επιτροπή του ΕΛ.Ο.Τ (Τ.Ε 82) τους οποίους πολύ θα ήθελα να ευχαριστήσω και να τους τιμήσω κάποια στιγμή δημόσια για τη συμπαράσταση και την προσφορά τους στον κλάδο.

    **** Αποσπάσματα από το εσωτερικό έγγραφο

• Σχετικά με το Άρθρο 4 «Θεμελιακή γείωση» προτείνουμε να ισχύσει υποχρεωτικά για όλες τις νέες οικοδομές, να απαλειφθεί δηλαδή η έκφραση «όπου απαιτείται».
• Σχετικά με το άρθρο 3 «Διατάξεις διαφορικού ρεύματος» θεωρούμε ότι η παράγραφος 1 και οι υποπαράγραφοι 1.1, 1.2 και 1.3  θα πρέπει να διορθωθούν ως εξής:

     

1. Καθίσταται υποχρεωτική η εγκατάσταση τουλάχιστον μιας διάταξης διαφορικού ρεύματος  στις ακόλουθες περιπτώσεις:

1.1 Στις νέες Ε.Η.Ε., ανεξάρτητα από το σύστημα γείωσης του δικτύου από το οποίο τροφοδοτούνται

1.2 Για τις παλαιές Ε.Η.Ε., εντός τριετίας από δημοσίευσης της παρούσας ρύθμισης.

Το περιβάλλον και οι αποφάσεις μου

Σε επίπεδο διεκδικήσεων η διοίκηση που παρέδωσε σε εμάς, πήγαινε καλά, "με κάποιο τρόπο", μέσα από διαφωνίες, μέσα από προσωπικές επιθέσεις, όποιο πρόβλημα παρουσιαζόταν ή  όποιο πρόβλημα χρόνιζε, έβρισκε λίγο πολύ το δρόμο του μέσα στα συμβούλια και κατόπιν σε όποιο αρμόδιο υπουργείο, ή άλλο φορέα έπρεπε να προωθηθεί. Αυτό το "με κάποιο τρόπο", δεν είναι άλλο από την αφοσίωση στις συλλογικές αποφάσεις των οργάνων.

Εδώ πρέπει για μια ακόμα φορά, να τονίσω για όσους δεν το ήξεραν πριν την κρίση και για όσους δεν το κατάλαβαν με όσα έχουν ακούσει ή αντιμετωπίσει πλέον μέσα στην κρίση, ότι το Ελληνικό κράτος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Η δομή του, η πολυπλοκότητα και η αλληλοεπίδραση των νόμων, η αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και οι φοβικοί υπάλληλοι, ενίοτε οι τεμπέληδες υπάλληλοι και φυσικά οι επιρροές των Λόμπι άλλων εμπλεκομένων βαθμίδων στο επάγγελμά μας, δεν διευκόλυναν, πολύ περισσότερο δεν ευνοούσαν ούτε ευνοούν ακόμα και σήμερα, ούτε την επιχειρηματικότητα, ούτε την παράλληλη εξέλιξη του επαγγέλματός μας στην Ελλάδα, με την εξέλιξη του σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Σε επίπεδο επικοινωνίας.... να ήταν καλά τα ταχυδρομεία, αφού ακόμα και τα fax που είχε φροντίσει η ΠΟΣΕΗ να μοιράσει, υπολειτουργούσαν ειδικά στα μικρά σωματεία.

Σε επίπεδο εκπαίδευσης - κατάρτισης, ήμασταν στα σπάργανα, μόλις είχε αρχίσει να οργανώνεται η “δια βίου μάθηση” στην Ελλάδα και το ΚΕΚ της ΓΣΕΒΒΕ, στα πρώτα χρόνια τις πορείας του.

Σχεδόν τυπική η συμμετοχή στις Τεχνικές επιτροπές που εκσυγχρονίζουν το επάγγελμα και το εναρμονίζουν με την κοινοτική νομοθεσία, μια και οι συνάδελφοι που απάρτιζαν το Δ.Σ. της ΠΟΣΕΗ, παρόλη τη διάθεση και τη δυναμική παρουσία, δεν είχαν το κατάλληλο γνωστικό υπόβαθρο (μη ξεχνάμε ότι ήταν η γενιά των μεγάλων πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων, χωρίς δωρεάν παιδεία), εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι  δεν υπήρχε από τότε πρόβλεψη στα οικονομικά (στις συνδρομές δηλαδή) για να συντηρήσει η ΠΟΣΕΗ έναν τεχνικό επιστημονικό σύμβουλο.

Οι κομματικές κόντρες κρατούσαν καλά, ευτυχώς όμως μία ήταν η παράταξη που ακολουθούσε κομματική γραμμή και αυτή δεν μπορούσε να διασπάσει τη συνοχή των υπολοίπων όταν επρόκειτο για την προαγωγή και επίλυση κλαδικών θεμάτων. Αυτή η συνοχή και η αποκοπή των παρατάξεων από τα κόμματα, ήρθε να επιβεβαιωθεί από την μετέπειτα συνεργασία τους σε ένα και μόνο ψηφοδέλτιο, το οποίο έστελνε και αυτό το μήνυμα του στους συναδέλφους.

Ενότητα σημαίνει αφοσίωση και δέσμευση στις συλλογικές αποφάσεις, ενιαίος αγώνας και επιμονή για την επίλυση των προβλημάτων και την προαγωγή του κλάδου. Αυτό ήταν το μήνυμα και το στηρίξαμε όλοι.

Οι προσωπικές φιλοδοξίες, τα πείσματα και ενίοτε οι Βεντέτες, δεν ήταν κάτι που υπήρχε στην “καθημερινή” ατζέντα, όμως υπήρχε. Παλιές φιλίες που μετατράπηκαν σε άσβεστο μίσος και προσπάθεια υπονόμευσης της πορείας των άλλοτε κολλητών, υπονόμευαν στην ουσία την πορεία της Ομοσπονδίας. Αυτή η υπονόμευση όμως δεν πέρναγε ούτε μπορεί να περάσει όσο η ενότητα είναι ισχυρή.

Αντιμετωπίζοντας λοιπόν αυτό το περιβάλλον, είχα ξεκάθαρη εικόνα για το τι πρέπει να κάνω και η πεποίθηση μου ήταν και συνεχίζει να είναι, ότι τα πάντα ξεκινούν από την παιδεία και την εκπαίδευση.

Η Βασική μου μέριμνα για το μέλλον είχε πλέον όνομα, είχε επικεφαλίδες, είχε στόχους, είχε αποφθέγματα.

Οργάνωση:

Οργάνωση στην εκπαίδευση, στην επικοινωνία, στη συμμετοχή για διεκδικήσεις, για εξέλιξη, για σύνδεση με την κοινωνία.

Αλλαγή τρόπου σκέψης:

Στα όργανα, στον κλάδο, στην κοινωνία

Αφοσίωση:

Στη λύση των προβλημάτων του κλάδου, στις αποφάσεις των οργάνων.

Δέσμευση:

Στο έργο που αναλαμβάνεις, στο λόγο που δίνεις.

Αυτοκριτική - Αυτογνωσία:

Το κύριο απόφθεγμα για εμένα, προέκυψε από ένα μάθημα, μάθημα που το πήρα τον πρώτο κιόλας χρόνο και αυτό ήταν η αποφυγή της “προκατάληψης της επιβεβαίωσης”.

Οι επιστημονικές μελέτες δείχνουν, ότι όλοι οι Άνθρωποι έχουμε τάση να αποφεύγουμε κάθε διαφωνία.

“Ο εγκέφαλός μας σύμφωνα με το onmed, απεχθάνεται τις συγκρούσεις και κάνει τα πάντα για να τις αποφύγει! Για το λόγο αυτό, προτιμάμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που συμφωνούν με τον τρόπο σκέψης μας και ενισχύουν τις πεποιθήσεις μας.

Πρόκειται για τη λεγόμενη «προκατάληψη της επιβεβαίωσης», η οποία μας κάνει να αναζητούμε πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τις απόψεις μας. Αντιθέτως, απορρίπτουμε αυτόματα τις πληροφορίες που τις καταρρίπτουν”

Ο στόχος λοιπόν δε θα πρέπει να είναι να αναζητά κανείς επιχειρήματα που τον επιβεβαιώνουν, αλλά το αν οι σκέψεις του, ή οι προτάσεις του μπορούν να σταθούν στο περιβάλλον για το οποίο προορίζονται.

Ο στόχος θα πρέπει να είναι να ακούς και να μην απορρίπτεις την αντίθετη άποψη αν δεν τεκμηριώσεις το “θεωρούμενο λάθος”, εξάλλου η λύση μπορεί να βρίσκεται και κάπου στη μέση.