Το Όραμα

     Πέρασαν έξι χρόνια από την πρώτη μου επαφή με το συνδικαλιστικό χώρο και το μόνο που είχα, ήταν περιφερειακά συμμετοχή στα κοινά των Ηλεκτρολόγων, (κάποιες δημοσιεύσεις και κάποιες επαφές με συναδέλφους), αλλά αποτελέσματα μηδέν, αντίθετα η κατάσταση όσο περνούσε ο καιρός εκτραχυνόταν, έτσι το 1999 αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ με πιο ενεργό ρόλο.

Ονειρευόμουν ένα κλάδο δομημένο κάτω από ένα τρόπο εργασίας, αυτόν που ορίζουν τα πρότυπα και οι άγραφοι κανόνες της τέχνης και της τεχνικής, ένα κλάδο που θα προσφέρει ασφάλεια και ποιότητα στον καταναλωτή, ένα κλάδο που θα πληρώνεται γι αυτό που προσφέρει χωρίς να είναι αναγκασμένος να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα άρα και στην ασφάλεια για να βγει το μεροκάματο, ένα κλάδο που θα ανακτούσε τη χαμένη εκτίμηση των συμπολιτών του.

Δούλεψα για την πρόοδο του επαγγέλματος μέσα από το Δ.Σ. του σωματείου μου για τρία χρόνια 1999-2002 κάνοντας διαρκώς προτάσεις για βελτίωση των συνθηκών του επαγγέλματος χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα αφού η κομματική γραμμή των Διοικούντων του σωματείου, μου επέβαλε τη σιωπή την άρνηση και την αντίδραση ως μόνη… (δράση;) Του σωματείου αυτού.

Το Φθινόπωρο του 1999 στις 7 Σεπτέμβρη η Αθήνα χτυπήθηκε από το σεισμό των 6 Ρίχτερ ο οποίος έφερε 147 νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και αχρήστευσε πάρα πολλά κτίρια, αυτό με ευαισθητοποίησε και κάλεσα άμεσα τον τότε Πρόεδρο του ΣΕΗΕΑ να οργανώσει τη βοήθεια του κλάδου προς τους πληγέντες,  μετά όμως την αρνητική απάντηση που πήρα από τη Διοίκηση του ΣΕΗΕΑ, κάλεσα τον Τ. Πρόεδρο της ομοσπονδίας Ν. Αντζινά και εκείνος ανταποκρίθηκε άμεσα, κινητοποίησε την ΠΟΣΕΗ και έτσι στήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός που περιείχε προσφορά εργασίας από αρκετά Σωματεία (Πειραιάς, ΣΕΚΗΑ, Κρήτη, Πελλοπόνησος) και αρκετά άλλα, καθώς και υλικό από το Συνεταιρισμό ΣΕΗΛΕ.

Η προσφορά αυτή προς τους συνανθρώπους μας έφτασε δια στόματος της τότε υπουργού Β. Παπανδρέου στη Βουλή των Ελλήνων και δημόσια στο σώμα η υπουργός ευχαρίστησε τους Ηλεκτρολόγους γι αυτήν την κοινωνική προσφορά*.                                                                           

Βλέποντας το πώς μπορούν να βρουν εύφορο έδαφος οι ιδέες αν δεν τις πνίξει κάποιος, κατάλαβα ότι η μόνη λύση για να βρουν ανοιχτά αυτιά οι ιδέες μου, ήταν η συμμετοχή μου στο δευτεροβάθμιο μας όργανο, την ΠΟΣΕΗ, σε αυτό τον στόχο με βοήθησαν αρχικά οι φίλοι και συνάδελφοι που μαζί δουλεύαμε στο Σωματείο μας και κατόπιν και όλοι οι υπόλοιποι που γνώρισα εκεί τους και οποίους ευχαριστώ γι αυτήν την εμπιστοσύνη.

Στις Εκλογές της 19^ης  Μαϊου 2002, εκλέγομαι στο Δ.Σ της ΠΟΣΕΗ και την επόμενη ημέρα στη συνεδρίαση «σύστασης σε σώμα» οι συνάδελφοι μου εμπιστεύονται τη θέση του Β΄Αντιπροέδρου, μία θέση ιδιαίτερα τιμητική και ιδιαίτερα βαρύνουσα σε ευθύνες** για την οποία ήμουν έτοιμος να εργαστώ με όλες μου τις δυνάμεις και με συγκεκριμένους αμετακίνητους στόχους τους οποίους είχα καταθέσει ήδη την προηγούμενη των εκλογών στις 18 Μάη στην Εκλογοαπολογιστική μας συνέλευση στη Γλυφάδα***, θέσεις και προτάσεις, κάποιες εκ των οποίων είναι ήδη υλοποιημένες ενώ άλλες προχωρούν ακόμα προς υλοποίηση ακολουθώντας τον επίπονο δρόμο της ωρίμανσης που περνάει μέσα από τη σκέψη, τη γνώση, τον εξοπλισμό, την καθημερινή τριβή με τους συναδέλφους και βέβαια μέσα από την ιδιαίτερα επίπονη ωρίμανση και τον απελπιστικά αργό χρόνο αντίδρασης του κρατικού μηχανισμού.

   * Η κοινωνική προσφορά όπως λένε και οι επικοινωνιολόγοι/διαφημιστές, είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο για όσους έχουν να πουν ή να πουλήσουν κάτι και εμείς θέλουμε να κάνουμε και τα δύο στην αγορά.

  ** Η Θέση του Β΄ Αντιπροέδρου έχει ιδιαίτερη σημασία όταν απουσιάζει ο Πρόεδρος ή ο Α΄ Αντιπρόεδρος και στα χρόνια που ήμουν σε αυτή τη θέση, ο Πρόεδρος και Α΄ Αντιπρόεδρος ήταν από την Περιφέρεια.

*** «Ακολουθούν Τμήματα Πρακτικών εκλογοαπολογιστικής συνέλευσης 18 Μάη 2002.»

Γιατί ασχολήθηκα με το συνδικαλισμό*

         Το 1990 απέκτησα κι εγώ το δικαίωμα να δώσω εξετάσεις για να πάρω τη δική μου άδεια και δεν έχασα καθόλου καιρό.

Ήμουν μόλις 24^ων Ετών με 7 χρόνια πραγματική προϋπηρεσία στο επάγγελμα και μόλις 1 χρόνο αποδεδειγμένη με ασφάλιση ως αδειούχος βοηθός Ηλεκτροτεχνίτη, (που να βρούμε και τότε ένσημα) και μπορούσα να δουλέψω μόνος μου, το 1991 παρέδωσα 45 διαμερίσματα σε 7 Πολυκατοικίες, χώρια τις μικροδουλειές.

Και ποιος ήταν ο οικονομικός απολογισμός;

Ένα καλό μεροκάματο και τίποτε άλλο.

Αυτό με ταρακούνησε από την αρχή κιόλας της Σταδιοδρομίας μου, είχα γίνει ένας καλός Τεχνικός, αλλά δεν ήξερα τίποτα από επιχειρήσεις, από προσφορές, παζάρια, εφορίες, ΙΚΑ ΤΕΒΕ, έκτακτες εισφορές, ΦΠΑ  και άλλα τινά που πρέπει να έχει σταθμίσει όποιος βγαίνει από το σχολείο ή τη μισθωτή εργασία και μπαίνει στην Επιχειρηματικότητα.

Είχα βρεθεί σε ένα ανεξέλεγκτο περιβάλλον το οποίο ευνοούσε τους έχοντες, χωρίς κανέναν κανόνα ικανό να στηρίξει τους μικρούς ή τους Νέους επαγγελματίες, ένα περιβάλλον στο οποίο ήδη είχε χαθεί η μπάλα, περιβάλλον στο οποίο το Κράτος είχε “ρίξει” (άθελα του άραγε;) πολύ κόσμο -για να ρίξει τις τιμές λέω εγώ-.

Αυτή η χωρίς ουσιαστικούς όρους αδειοδότηση είχε ήδη κάνει τη ζημιά της.

Αυτή η κατάσταση με έκανε να αναζητήσω επαφή με τους υπόλοιπους συναδέλφους, ήθελα να τους μαζέψω, να τους φωνάξω και να πω.... τι κάνουμε; Που το πάμε; Γιατί αυτό το καταπληκτικό επάγγελμα καταστρέφεται από την κακή οικονομική Πολιτική η οποία φέρνει την επιπόλαια δουλειά, το κακό υλικό και εν τέλει υποβαθμίζει και το αποτέλεσμα της δουλειάς ανακυκλώνοντας σε απαράδεκτα χαμηλά όρια  το συνολικό Βιοτικό επίπεδο του Ηλεκτρολόγου.

Τότε ασχολήθηκα για πρώτη φορά με το Συνδικαλισμό στο επάγγελμά μας, τότε ζήτησα από το Σωματείο που είχα γραφτεί, τον -Σ.Ε.Η.Ε.Α-, να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα, ζήτησα βοήθεια στην κοστολόγηση, ζήτησα να μάθω αν υπάρχουν τιμοκατάλογοι ή άλλα βοηθήματα και πήρα μια στρυφνή-στεγνή απάντηση, «δεν μπορούμε να επέμβουμε σε θέματα τιμών».

Το να μη χειραγωγούμε την αγορά είναι απόλυτα σωστό, δεν πρέπει να βάζουμε πλαφόν στις τιμές, πρέπει όμως και είμαστε υποχρεωμένοι, να μαθαίνουμε στους νέους και σε όσους νοιώθουν ότι δεν έχουν μάθει, το πώς θα πρέπει να κοστολογούν, το ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους στον εργαζόμενο, στο κράτος κλπ, έτσι ώστε να γνωρίζουν ποια θα είναι τα μακροοικονομικά αποτελέσματα της επιχείρησής τους με μια κακή διαχείριση και ποια με μία καλή, να τους εξηγήσουμε ότι το να δουλεύουν για ένα πενιχρό μεροκάματο, όχι μόνο δε σε βγάζει πουθενά σε ατομικό επίπεδο, αλλά είναι και ο κύριος λόγος που υποβαθμίζεται συνολικά το επάγγελμα.

Αφού πήρα την αρνητική απάντηση, ζήτησα με όλη μου την Νεανική ορμή και την αφέλεια μια λίστα με τα ονόματα των συναδέλφων, έτσι ώστε να κάνω προσωπική επαφή μαζί τους, μπας και μπορέσουμε να βρούμε κάποια λύση στον αθέμιτο ανταγωνισμό. Και πάλι η απάντηση ήταν αρνητική.

Η απάντηση ήταν ότι ονόματα δίνουν μόνο σε όσους είναι υποψήφιοι για το Δ.Σ. έτσι ώστε να μην διαρρέουν τα στοιχεία των Ηλεκτρολόγων σε εταιρείες για διαφημιστικούς σκοπούς, (εμένα περίμεναν οι εταιρείες), μήπως όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος, αλλά το ότι δεν θελαν άλλους στα πόδια τους;

Και βέβαια αυτή ήταν η αφορμή το 1993 να δηλώσω υποψηφιότητα πρώτη φορά** για το Δ.Σ. του Σ.Ε.Η.Ε.Α ως ανεξάρτητος και έτσι να αποκτήσω το Μητρώο με τα τηλέφωνα των συναδέλφων.                                                          

  *  Επειδή ο συνδικαλισμός έχει λοιδορηθεί και έχει συνδεθεί με αρπαχτές και καρέκλες πλουμιστές,  θέλω να διευκρινίσω ότι στον κλάδο μας ο συνδικαλιστής δεν αμείβεται ούτε για το χρόνο που αφιερώνει, ούτε πολλές φορές και για διάφορα έξοδα που προκύπτουν.

 

** Την υποψηφιότητα την απέσυρα αμέσως μετά την παραλαβή του Μητρώου.

Επιστολή προς Δάρα - η αρχή της ρήξης

 Κ΄ Ευστάθιο Δάρα

Αγαπητέ Συνάδελφε Πρόεδρε

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να σε προσφωνήσω αρχικά Δάσκαλο και κατόπιν Πρόεδρο και αυτό γιατί στην πολύχρονη συνεργασία μας έμαθα από εσένα να αναμένω να υπομένω και να επιμένω, το περιεχόμενο όμως αυτής της επιστολής επιβάλλει να σου απευθυνθώ ως Γ. Γραμματέας προς τον Πρόεδρό του.

Στην πολύχρονη συνεργασία μας, υπήρξαν αμέτρητες φορές που

διαφωνήσαμε, κατόπιν όμως διαλόγου συγκλίναμε σε μία κοινή πορεία

και την ακολουθήσαμε απαρέγκλιτα.

Τις περισσότερες φορές, η εμπειρία σου αποδείχτηκε χρήσιμη και η κατεύθυνση που μας οδηγούσες σωστή, υπήρξαν και περιπτώσεις που θα μπορούσαμε να έχουμε προχωρήσει διαφορετικά, με καλύτερα αποτελέσματα, όμως σεβόμενος την άποψή σου έκανα πίσω και δούλευα για τα καλύτερα αποτελέσματα με βάση τις αποφάσεις που τελικά παίρναμε από κοινού όχι μόνο οι δύο μας, αλλά και το σύνολο των συνεργατών μας. Δεν είμαι ένας από αυτούς που θα λέγανε ποτέ ότι έκανες λάθος κάπου και αυτό θα ήταν μεμπτό, μαζί ήμασταν στα σωστά μαζί και στα λάθη και λάθη όπου κάναμε, τα κάναμε επειδή δουλεύαμε.

Σήμερα ερχόμαστε να φέρουμε μία ωφέλιμη ανατροπή στην πορεία του κλάδου και να τον οδηγήσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον με την αντικατάσταση της Υ.Δ.Ε.

Γνωρίζεις από την εισήγησή μου τόσο στο Γραφείο του Υπουργού κ΄ Σ. Ξυνίδη όπου ζήτησα τροποποίηση του χρόνου εφαρμογής της νέας Υ.Δ.Ε από 3 σε 6 μήνες πριν αποτυπωθεί σε Υπουργική απόφαση, όσο και από την εισήγησή μου στο Προεδρείο της 4/7/2011 που επανέφερα το θέμα ως παράταση της εφαρμογής πλέον για ένα τρίμηνο, ότι δεν συμφωνώ με το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα των 3ων μηνών.

Στην περίπτωση της εισήγησής μου στο υπουργείο, σεβάστηκα για μία ακόμα φορά την άποψή σου και δεν επέμεινα, στην περίπτωση όμως της εισήγησής μου στο Προεδρείο, είχα διαπιστώσει ήδη ότι το 80-85% του κλάδου δεν θα είναι έτοιμο να εφαρμόσει και να εκπονήσει σωστά την Υ.Δ.Ε. σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, το οποίο σημειωτέον συμπίπτει και με τις προγραμματισμένες διακοπές των περισσοτέρων. Κατανοώ πλήρως την αιτιολογία που μου παράθεσες ως τεκμηρίωσή για την απόφαση σου να μη ζητήσουμε παράταση της εφαρμογής της νέας Υ.Δ.Ε.

Δε μπορώ να συμφωνήσω όμως στη λογική των άκρων, δε μπορώ να λειτουργήσω με τη λογική του ότι αν ζητήσουμε παράταση, θα καταλήξουμε τελικά στη μη εφαρμογή ή και στην ανάκληση της Υ.Δ.Ε. Δε μπορώ να παίζω συνδικαλιστικό κρυφτό σε βάρος των συναδέλφων που αγωνιούν για το μεροκάματό τους.

Δε μπορώ να βάλω μπροστά οποιουδήποτε τύπου εγωισμό απέναντι σε συνδικαλιστές που δεν συμφωνούν με τις απόψεις μου παραθέτοντας ως επιχείρημα το «ας είχαν το νου τους» και αυτό να επηρεάζει ανάλογα τις αποφάσεις μου και ίσως σε λάθος κατεύθυνση.

Δε μπορώ ιδιαίτερα όμως, να αγνοώ πλήρως την άποψη της πλειοψηφίας των συνεργατών μου, των προέδρων μεγάλων και μικρών σωματείων και της πλειοψηφίας των ίδιων των συναδέλφων ανά την Ελλάδα, οι οποίοι φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού, ότι δεν μπορούν να είναι έτοιμοι στις 16 Αυγούστου να την εφαρμόσουν με βάση τα Ανωτέρω.

Αγαπητέ Πρόεδρε

Δε μπορώ να συμφωνήσω με την άποψή σου στο συγκεκριμένο ζήτημα, διότι θεωρώ ότι οι δικές μου ανησυχίες που τυγχάνουν και ανησυχίες μεγάλης μερίδας των συναδέλφων μας και τις οποίες επανειλημμένα σου έχω εκθέσει, είναι σημαντικότερες για την επιτυχία της εφαρμογής της νέας Υ.Δ.Ε και σου τις παραθέτω παρακάτω. Πρώτο και κυριότερο είναι το ενδεχόμενο να μηδενιστεί εν τη γενέσει του το εγχείρημα της αντικατάστασης της Υ.Δ.Ε, από τη μη ύπαρξη

οργάνων και μόνο, και εξηγώ, αν ο οποιοσδήποτε ηλεκτρολόγος κληθεί να πραγματοποιήσει έναν επανέλεγχο και του δοθεί το δικαίωμα να συντάξει την Υ.Δ.Ε χωρίς να χρησιμοποιήσει όργανο μέτρησης, τότε αυτομάτως του ανοίγεται ο δρόμος να συνεχίσει να το κάνει και στην συνέχεια, δεν πιστεύω ότι με μία μικρή παράταση στο χρόνο εφαρμογής της, θα αποκτήσουν όλοι Όργανα, γνώσεις και συνείδηση, πιστεύω όμως πως σαν Πρόεδρος, θα έχεις αφουγκραστεί την αγωνία τους και σε αυτό το μεσοδιάστημα, θα κατορθώσεις να αυξήσεις σημαντικά το ποσοστό των συναδέλφων που θα γίνουν ο στρατός της αλλαγής του κλάδου.

Η λύση στο να αποτρέψουμε τον οποιοδήποτε θελήσει να παρανομήσει, θα ήταν να είναι ενεργοποιημένο το τελικό σχέδιο ηλεκτρονικής υποβολής των Υ.Δ.Ε και των Φορέων επιθεωρήσεων, ή έστω μέχρι να ετοιμαστεί αυτό, θα έπρεπε να ενεργοποιήσουμε την

υποχρεωτικότητας της ηλεκτρονικής κατάθεσης των Υ.Δ.Ε στην έτοιμη εδώ και 2 περίπου χρόνια βάση δεδομένων της Π.Ο.Σ.Ε.Η, από όπου με απόφαση του Δ.Σ. της Π.Ο.Σ.Ε.Η θα αντλούσαμε δειγματοληπτικά επιθεωρήσεις ως όργανο και θα δημιουργούσαμε έτσι ένα αυξημένο αίσθημα ευθύνης στον κλάδο.

Αίσθηση μου είναι, αλλά και η πρώτη απάντηση που παίρνω από τους συναδέλφους, είναι ότι αυτή η Υ.Δ.Ε., θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο αν υπήρχαν αυτοί οι Έλεγχοι .

Αυτό θα μπορούσε να εφαρμοστεί πραγματοποιώντας μια συνδιάσκεψη Προεδρείων και υπαλλήλων ώστε να ενημερωθούν, να ενεργοποιηθούν και να μπορέσουν να το εφαρμόσουν άμεσα.

Συνάδελφε Πρόεδρε

Δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να πιστεύω ότι θα αλλάξουμε σε μία νύχτα το πρόσωπο του κλάδου και δεν περιμένω την απόλυτη εφαρμογή του είτε αν βαδίσουμε με τον τρόπο σου, είτε με τον τρόπο που προτείνουμε, άμεσα.

Επιθυμώ τη μεγαλύτερη δυνατή εφαρμογή της Υ.Δ.Ε αυστηρά το πρώτο διάστημα και ιδιαίτερα με εφαρμογή κυρώσεων, κυρώσεων που μόνο τα ίδια τα σωματεία μπορούν να επιβάλλουν αυτή τη χρονική στιγμή στα μέλη τους και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με τη σύμφωνη γνώμη τους μέσα από μία διαδικασία συζήτησης με τα Προεδρεία ώστε να γίνει κατανοητό το όλο εγχείρημα και να μεθοδευτεί σωστά πανελλαδικά η εφαρμογή, αυτό, μπορεί να γίνει μόνο αν το μεγαλύτερο ποσοστό των συναδέλφων έχουν γνώσεις και το κυριότερο όργανα μέτρησης.

Πρόταση την οποία όμως ζήτησες να την αφήσουμε για το μέλλον και ειλικρινά δεν έχω καταλάβει ακόμα το γιατί…

Να σημειώσω και εδώ, ότι όχι μόνο δεν ενεργοποιούνται με το ενημερωτικό που ζήτησες να στείλουμε, αλλά ούτε καν με την προσωπική πίεση που τους ασκώ σε κάθε παρουσίαση.

Δεύτερον και εξίσου σημαντικό, είναι το πραγματικό πλέον σενάριο, να δημιουργήσουμε ηλεκτρολόγους δύο ταχυτήτων, αυτούς που θα έχουν όργανο και γνώση και αυτούς που δεν θα έχουν.

Αυτό με τη σειρά του θα διαμορφώσει ένα περιβάλλον στο οποίο θα υπάρχει ο αθέμιτος ανταγωνισμός του  μη συνεπή και πάντα ατιμωρητου κομπιναδόρου, σε βάρος του συνεπή συναδέλφου σε διπλάσιο βαθμό σε σχέση με την σημερινή πραγματικότητα.

Ακόμα και το ποιο συνεπές μεγάλο σωματείο, είναι αδύνατο να φτάσει ποσοστό μεγαλύτερο από 30% έστω, σε αγορά οργάνων μέχρι την καταληκτική ημερομηνία. Όσο για το σύνολο της Ελλάδας, θα είμαστε ευτυχισμένοι αν πιάσουμε το 15-20%, ενώ αν μιλήσουμε για κατάρτιση,

θα δούμε ότι μέχρι τότε δεν μπορούν να έχουν καταρτιστεί περισσότερα από 1500 – 1800 άτομα.

Κοιτώντας το συγκεκριμένο θέμα από την δική μου οπτική γωνία, η οποία είναι αρκετά διευρυμένη λόγω της μεγάλης επαφής που έχω με τους συναδέλφους, διαπιστώνω ότι η δική σου οπτική γωνία φιλτράρει την πραγματικότητα μέσα από στενά μονοπάτια προσωπικών

αντιπαραθέσεων, πράγμα που κάνει πιο στενό το οπτικό σου πεδίο από ότι θα έπρεπε για τη συγκεκριμένη περίπτωση και αυτό διότι έχεις πλέον σταματήσει το γόνιμο διάλογο με τους συνεργάτες σου και ακολουθείς μία πορεία η οποία σε τίποτα δεν μοιάζει με την πορεία των πρώτων οκτώ χρόνων που συνεργαστήκαμε. Θα έλεγα ότι οι αποστάσεις που κρατάς σε μερικά θέματα με οδηγούν σε σκέψεις ότι μας θεωρείς εν δυνάμει αντιπάλους παρά συνεργάτες.

Τα πρώτα χρόνια κουβεντιάζαμε όλοι μαζί και βγάζαμε αποφάσεις που μας οδηγούσαν ενωμένους, η πικρή διαπίστωση τα τελευταία όμως χρόνια είναι ότι αποφασίζεις κάποια πράγματα μόνος σου και οι συνεργάτες σου οι οποίοι σε εκτιμούν για το προηγούμενο έργο σου

(μεταξύ αυτών και εγώ) για να μη σε κακοκαρδίσουν, σε ακολουθούν χωρίς να συμφωνούν, σε ακολουθούν όμως σε θέματα που δεν αφορούν το μέλλον του κλάδου.

Αγαπητέ συνάδελφε Πρόεδρε

Το θέμα της σωστής εκκίνησης της νέας Υ.Δ.Ε είναι θέμα Μείζονος σημασίας για τον κλάδο και έχω δουλέψει πάρα πολύ μαζί με το προεδρείο προς την κατεύθυνση αυτή για να σταματήσω τώρα να ανησυχώ, δεν μπορώ λοιπόν παρά να προχωρήσω με οποιονδήποτε θεμιτό και συναδελφικό τρόπο μου επιτρέπεται στην ολοκλήρωση της εφαρμογής της, με βάση τουλάχιστον τις απόψεις της πλειοψηφίας.

Εν τέλει θα επιθυμούσα να έχω πάρει έστω και λάθος απόφαση αν αυτή ήταν η απόφαση της πλειοψηφίας, παρά να αποφασίζω ως μονάρχης για το καλό των άλλων.

Εν κατακλείδι δηλώνω και εγγράφως ότι ουδέποτε ήμουν λάτρης των τίτλων και πάντοτε δούλευα με αρχή τις δικές μου απόψεις και θέσεις, χωρίς να αφήνω κανέναν να με καθοδηγήσει, ως εκ τούτου η «απειλή» που περιφέρεις στους συνεργάτες μας σε αντικατάσταση του διαλόγου

που κάποτε είχαμε, δεν με αγγίζει.

Δεν έχω μάθει να παρατάω τη μάχη απλά και μόνο γιατί κάποιοι με απείλησαν με κυρώσεις ή με πόλεμο επειδή δεν συμφώνησα με τις απόψεις τους.

Νόμιζα ότι ήξερες το πόσο σε στήριζα σε όλες σου τις κινήσεις και λυπάμαι ιδιαίτερα που δεν μου έχεις εμπιστοσύνη.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η διαφωνία μας στο θέμα της συνάντησης των Αθηνών, αντί να σε οδηγήσει σε διάλογο μαζί μου όπως πάντα κάναμε, έπρεπε να σε οδηγήσει σε ευθεία απειλή, δεν καταλαβαίνω γιατί η διαφορετική άποψη που έχω με τον Β΄ Αντιπρόεδρό σου, έπρεπε να τον οδηγήσει δύο φορές μάλιστα σε απειλές και χυδαίο υβρεολόγιο με στόχο όποιους διαφωνήσουν μαζί του.

Δάσκαλε Στάθη

Είμαι ο επί 9 χρόνια συνεργάτης σου, ο οποίος σε στήριζε σε πράγματα που ξέρεις και σε πράγματα που δεν ξέρεις και θεωρώ ότι με αδικείς, δεν ακολουθώ κανενός τη γραμμή, δεν είμαι παιδάκι που μπορεί κάποιος να με καθοδηγήσει παρά την θέλησή μου εναντίον κανενός, δεν είμαι αυτός που θα παίξω παιχνίδια στην πλάτη συνεργατών μου και γι αυτό δεν σου

χαϊδεύω τα αυτιά με ωραία λόγια που μπορεί να σε κολακέψουν και σου μιλάω ευθέως.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι ο κυματοθραύστης ανάμεσα σε σένα και σε όσους σε επιβουλεύονται σε προσωπικό επίπεδο και γι αυτό σε παρακαλώ να σταματήσεις να με βλέπεις με άλλο μάτι. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου εκείνο που είχες πει μισοαστεία, αν δηλαδή είμαι και εγώ «Ρουφιος».

Ότι συμφωνούμε το τηρώ κατά γράμμα και αυτό κάνω στην περίπτωση της Υ.Δ.Ε, δεν τρέχω ανά την Ελλάδα από το κεφάλι μου και δεν δέχομαι αυτά που διαδίδεις, μαζί υπογράψαμε το έγγραφο και το έχουμε ξανασυζητήσει, δεν επηρεάζω κανέναν στο θέμα της παράτασης και δεν τάζω τίποτα, αντίθετα, αφού πρώτα μου εκφράσει κάποιος την ανησυχία του για το διάστημα της εφαρμογής, τότε και μόνο τότε του δηλώνω ότι συμφωνώ μαζί του και ότι θα μεταφέρω την άποψή του σε σένα.

Αντίθετα ο Β΄ Αντιπρόεδρος προσπαθεί ασκώντας πιέσεις και παρουσιάζοντας ανύπαρκτα φαντάσματα, να πείσει τους συνομιλητές του ότι η παράταση είναι λάθος. Δεν θα αναφερθώ σε ονόματα εδώ αφού οι ίδιοι δεν μπορούν να εκφραστούν, αλλά υπάρχουν αρκετοί που έχει

μιλήσει και στρέφονται σε εμένα για να πουν την αγωνία τους.

Είναι αδιανόητο για μένα να συμφωνήσω με την άποψη του την οποία μου έχει τονίσει λέγοντάς μου, «άσε να εκτεθούν όσοι δεν φρόντισαν για τον κόσμο τους» και αυτό διότι εκείνος ενημέρωνε τα μέλη του προκαλώντας μάλιστα την οργή Προέδρων άλλων Σωματείων (πλυν του

Α΄ Αντιπροέδρου) με την δικιά σου ανοχή, παρά το ότι όλοι περιμέναμε να βγει σε Φ.Ε.Κ η Υ.Δ.Ε, προς αποφυγήν λαθών και μέναμε πίσω από τη δική σου άποψη, ετοιμάζοντας έτσι πολύ πιο γρήγορα κάποια από τα μέλη του από ότι οι υπόλοιποι.

Αυτό τον κάνει να θέλει να εφαρμοστεί η Υ.Δ.Ε άμεσα, ώστε να είναι πρωτοπόρος (χρησιμοποιώ δικά του λόγια) και δεν καταλαβαίνει ότι έτσι δημιουργούμε αυτό που σου είπα πριν, Ηλεκτρολόγους δύο ταχυτήτων, εδώ όμως δεν είμαστε να προκαλούμε αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ μας, είμαστε για την συναδελφικότητα και με βάση αυτήν θα πρέπει να δουλεύουμε. Εδώ σου θυμίζω ότι ο Β΄ Αντιπρόεδρος, ήταν αποκλειστικά και μόνο δική σου επιλογή και είχες αναλάβει να τον βοηθήσεις να συντονιστεί, πράγμα που δεν κατάφερες και αυτό φέρνει σαν αποτέλεσμα την άγονη αντιπαράθεσή του με αρκετούς συνεργάτες μας, πράγμα το οποίο δημιουργεί προβλήματα στη συνοχή της παράταξης για τα επόμενα χρόνια. Είχες την ευθύνη να τον βοηθήσεις να μην «καεί» και αυτό, γιατί είναι πράγματι ένας άνθρωπος με όρεξη για δουλειά και άποψη που την εκφράζει, έπρεπε όμως να μπορεί και να συνθέτει απόψεις, πράγμα που δεν του το δίδαξες ακόμα.

Έρχομαι να σου θυμίσω την τοποθέτηση του στον Πειραιά για κουτσό και στραβό άλογο και να προσθέσω ότι πάντοτε αναφέρεται απαξιωτικά σχεδόν στο σύνολο των συνεργατών σου όταν μιλάμε προσωπικά, δημοσίως δε, λέει ότι με εσένα μαζί θα φύγει και εκείνος διότι δεν θεωρεί

κανέναν άλλο άξιο να συνεργαστεί.

Έχεις την ευθύνη της παράταξης μέχρι να αποχωρήσεις και πρέπει να κοιτάξεις το πώς θα πορευτεί αυτή μετά από εσένα, όταν δεν μπορούν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι «χρησιμοποιώ πάλι τα λόγια του», με τα Μεσόγεια, όταν έχει κοντράρει με τον Πειραιά, όταν δεν ρίχνει λίγο νερό στο κρασί του για τον Σ.Ε.Κ.Η.Α.

Τέλος δεν καταλαβαίνω γιατί η αγωνία της Αττικής για αποφυγή αθέμιτου ανταγωνισμού, δεν θα πρέπει να οδηγεί σε κοινές συνεδριάσεις με τα σωματεία που βρίσκονται και εκτός Ομοσπονδίας. Ο ΣΕΗΕΑ και ο ΣΕΚΗΑ, δεν είναι μόνο οι συνδικαλιστές με τους οποίους έχεις έρθει σε ρήξη, είναι και μεγάλο κομμάτι της αγοράς μας και πρέπει να είμαστε μαζί «αν ποτέ μπορέσουμε» στο κομμάτι αυτό, είμαστε όλοι έμπειροι και δεν υπάρχει περίπτωση να μας καπελώσει κανείς σε μια τέτοια συνάντηση, αντίθετα μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αμέσως μετά, για κινήσεις που πρέπει να γίνουν προς τους συναδέλφους μας, για το καλό του συνόλου του κλάδου.

Θα παραβρεθώ λοιπόν στη συνάντηση αυτή και θα φροντίσω όπως και όλοι οι συνεργάτες σου να σταθεί η κουβέντα στο θέμα για το οποίο έχουμε κληθεί. 

Θα πρέπει να σε προβληματίσει ιδιαίτερα το γιατί πηγαίνω εγώ, σε μια τέτοια συνάντηση με τους ανθρώπους οι οποίοι με έχουν βάλει απέναντι και βάζω στην άκρη όλα αυτά που μου έχουν κάνει.

Το κάνω γιατί αγωνιώ για τη δουλειά μου, αγωνιώ να λύσω αυτά που εσείς εκεί στις υπόλοιπες περιφέρειες, τα έχετε πιθανά λυμένα και απολαμβάνετε τον κόπο σας.

Κι εσύ, θα πρέπει να αποδείξεις ότι έχεις εμπιστοσύνη στους συνεργάτες σου.

Για τους παραπάνω λόγους λοιπόν, σου δηλώνω ότι δεν θεωρώ αυτήν την συνάντηση μεμπτή για τον κλάδο, ότι ποτέ δεν έφυγα από διάλογο και ιδιαίτερα υπό απειλή και δεν θα το κάνω και τώρα, επίσης για μια τελευταία φορά, εκφράζω την αγωνία μου για την επιτυχία της νέας Υ.Δ.Ε και ζητώ εκ νέου άσχετα με το αν θα παρθεί ή όχι απόφαση για να ζητήσουμε παράταση τη  σύγκληση Προεδρείου την Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011, αμέσως μετά από την ολοκλήρωση της συνάντησης με την Δ.Ε.Η. με θέματα:

1) Συζήτηση επί της πορείας των σεμιναρίων με το Κ.Ε.Κ  Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε.

2) Σύγκληση συνδιάσκεψης Προεδρείων και υπαλλήλων για ενημέρωση, πίεση και ενιαίο συντονισμό για την θεώρηση των νέων Υ.Δ.Ε απόλυτα τυπικά από την αρχή της και

3) Τη λήψη απόφασης να ζητηθεί περισσότερος επίσημος χρόνος ώστε να προετοιμαστούν οι συνάδελφοι πανελλαδικά να την εφαρμόσουν. 

Καταλήγω επισημαίνοντάς σου, ότι η διαφορετική άποψη, δεν σημαίνει διακοπή σχέσεων για μένα, αν ήταν έτσι θα έπρεπε να έχουμε διακόψει τις σχέσεις μας από καιρό, αντίθετα οι πλειοψηφίες έρχονται να δώσουν τη λύση και εκεί τελειώνουν τα προβλήματα.

Δεν θεωρώ ντροπή να παραδεχτώ ότι υπάρχουν προβλήματα όταν υπάρξουν, αντίθετα αυτό

δείχνει ότι κινούμαι μέσα στον κόσμο, βλέπω, ακούω και αφουγκράζομαι την αγωνία του. Σου θυμίζω, ότι η Ελλάδα πάσχει ακριβώς από αυτό, την δυσκαμψία στην τροποποίηση των αποφάσεων και την έλλειψη της αναγνώρισης των σφαλμάτων της.

Με εκτίμηση

Χαράλαμπος Κωνσταντόπουλος