Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ηλεκτρολόγων "Α.Ι.Ε" στην Αθήνα

Από τις  24 έως τις 27/9/2003, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα η συνέλευση των Ευρωπαίων αντιπροσώπων στην Ευρωπαϊκή "Συνομοσπονδία" μας.
 
Ένα χρόνο νωρίτερα, στη συνέλευση της Α.Ι.Ε το 2002, ο Πρόεδρός μας Ε. Δάρας, είχε ζητήσει από την Α.Ι.Ε, να πραγματοποιήσουν την επόμενη συνεδρίαση των αντιπροσώπων τους στην Αθήνα.

Η Πρόσκληση αυτή είχε σαν στόχο να ανεβάσει το επίπεδο της Ομοσπονδίας μας σε όλο το φάσμα των «κοινωνικών μας εταίρων» διότι στις συνεδριάσεις αυτές συμμετέχουν όχι μόνο αντιπρόσωποι από τις Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και από εκπρόσωπους από όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά, Ν. Αφρική κλπ.

Ειδικότερα οι αντιπρόσωποι από την Ευρώπη, συμμετέχουν στις αντίστοιχες τεχνικές επιτροπές της Ε.Ε. στις Βρυξέλες, με αποτέλεσμα να μπορούν να μεταφέρουν άμεσα τα προβλήματα ή τα αιτήματα μας και να δρομολογήσουν αμεσότερα λύσεις, ή απαντήσεις.

Η οργάνωση των τριήμερων διαδικασιών της Α.Ι.Ε, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, υπήρξε μία οργάνωση πρωτοφανής για τα δεδομένα μας έτσι ώστε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της, έτσι ώστε να δείξουμε το καλύτερο πρόσωπο που μπορούσαμε εν όψει και των Ολυμπιακών αγώνων.

Ο τότε Γ. Γραμματέας Α. Χάσκος και εγώ, σε συνεργασία με τον Πρόεδρο, κληθήκαμε να φέρουμε σε πέρας μια διοργάνωση, η οποία έπρεπε να είναι πετυχημένη και αυτή διότι υπήρχε ένας σημαντικός διπλός στόχος. Ο στόχος τότε ήταν, όχι μόνο να αποτελέσει αυτό το τριήμερο συνέδριο μία πολύ καλή διαφημιστική καμπάνια για τη χώρα μας, αλλά και να εντάξουμε την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή ομοσπονδία, κάτι που στο μέγεθος που του αναλογεί, ενίσχυε τη θέση της Κύπρου στους κόλπους της Ε.Ε. ως χώρα τότε, υπό ένταξη*.

Η Οργάνωση κατά κοινή ομολογία των φιλοξενουμένων ήταν άψογη, η φιλοξενία αντάξια της παράδοσής μας και η απήχηση στις χώρες που συμμετείχαν μεγάλη, εξάλλου δεν ήταν τυχαίο που ονομάστηκε “Ολυμπιάδα των Ηλεκτρολόγων”.

Αξίζει να σημειωθεί εδώ, ότι για όλη τη διοργάνωση όχι μόνο δεν επιβαρύνθηκε οικονομικά η ομοσπονδία λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που έδειξαν οι χορηγοί, αλλά βγήκε και κερδισμένη, αφού εκείνη τη χρονιά δεν είχε τα έξοδα για την αποστολή των αντιπροσώπων μας στο εξωτερικό, ενώ στις υπηρεσίες και τα υπουργεία το κύρος της Ομοσπονδίας ανέβηκε κατακόρυφα.

*Η Κύπρος τελικά είχε ενταχθεί στην Ε.Ε κατά τη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου.

Συνέλευση ΠΟΣΕΗ 2002 – Οι πρώτες προτάσεις.

1.     Δημιουργία βάσης δεδομένων της ΠΟΣΕΗ η οποία δε θα δίνει μόνο άμεση ενημέρωση στα μέλη, αλλά θα προσφέρει και ένα εξελιγμένο εργαλείο σύνταξης προσφοράς από τον εργολήπτη ηλεκτρολόγο.
2.     Διασύνδεση των σωματείων με μόνη μηχανοργάνωση ένα απλό υπολογιστή και μία σύνδεση στο Internet έτσι ώστε να υπάρχει άμεση, έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση όλων.
3.    Επαναφορά των αρχικών ελέγχων στις Ηλ. Εγκαταστάσεις και έλεγχο στις υφιστάμενες μέσα από μία πιστοποιημένη δομή ενός ανεξάρτητου διαπιστευμένου φορέα εποπτευόμενο από το κράτος.
4.   Πίεση για λύση του προβλήματος γειώσεων του λεκανοπεδίου της Αττικής αλλά και γενικότερα όλης της Ελλάδας.
5.      Διαφημιστική καμπάνια ευαισθητοποίησης του κοινού σε θέματα ασφάλειας.
6.     Διαρκή ενημέρωση και εκπαίδευση στους συναδέλφους για όλες τις εξελίξεις που τρέχουν, για όλες τις τεχνολογίες τύπου «έξυπνη ηλ. Εγκατάσταση» το τότε Ιnstabus ή σημερινό KNX.

Η Δουλειά για το δικό μου ¨όραμα¨, για να βάλω το λιθαράκι μου ώστε να μπορέσει ο κλάδος να αναβαθμιστεί εκ νέου οικονομικά και τεχνικά, για να αποκτήσει ξανά ο Ηλεκτρολόγος το κύρος που είχε χάσει τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει.

Πρόλογος

       Από μικρή ηλικία ήμουν μπερδεμένος στα πόδια του Πατέρα μου, όπου βλάβη και μερεμέτι, εγώ πρώτος, στην αρχή για βόλτα, μετά για βοήθεια στον Πατέρα και τέλος επειδή εθίστηκα στο επάγγελμα μας.

Μήπως σας θυμίζει κάτι από τον εαυτό σας; 

      Φώτα, χρώματα, συσκευές, κολλητήρια, όργανα, μηχανές, όλα να διαρρέονται από κάτι μυστήριο που δεν το έβλεπα και όμως τα έκανε όλα να λειτουργούν, κάτι που δεν το έβλεπα και όμως μπορούσε να κινήσει όλον τον κόσμο, να μας φωτίσει, να μας ζεστάνει, να, να, να… ακόμα και να μας σκοτώσει... είχα μπροστά μου κάτι μαγικό, κάτι που με είχε συνεπάρει και δεν επρόκειτο να το αφήσω πλέον από τα χέρια μου για όλα μου τα υπόλοιπα χρόνια, έπρεπε να το υποτάξω.

      Ήταν τυχαίο άραγε το ότι ο Μεγάλος μας Ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας έλεγε:
      "Παράσταση χωρίς Πρωταγωνιστή & χωρίς Ηλεκτρολόγο δεν μπορεί να ξεκινήσει"

        Γεννήθηκα σε μία οικογένεια Ηλεκτρολόγων, ο ένας Θείος Ηλεκτρολόγος Αυτοκινήτων, ο άλλος Ηλεκτρολόγος μικρών Σκαφών και έναν Ηλεκτρολόγο Μοιρασμένο ανάμεσα στις Ε.Η.Ε και στα καράβια, τον Πατέρα μου.
       Αυτό με έκανε να σκέπτομαι πολύ το ποιο δρόμο θα ακολουθήσω μέσα στην Ηλεκτρολογία και σε ηλικία 16 ετών, το 1982, όταν είχα πια τελειώσει την πρώτη χρονιά της τεχνικής σχολής και είχα ήδη προϋπηρεσία 3ων ετών στις κατασκευές, ήρθε η ώρα να επιλέξω κατεύθυνση για τη δεύτερη χρονιά της σχολής, Αυτοκίνητο ή Ε.Η.Ε; AC ή DC;
      Για μένα πλέον το τοπίο είχε ξεκαθαρίσει μέσα από τα πρώτα χρόνια της εργασιακής μου εμπειρίας, πήρα τη μεγάλη δική μου απόφαση, διάλεξα κάτι που δε θα με έκανε να βαριέμαι, κάτι που θα μου πρόσφερε συνέχεια γνώσεις, κάτι που θα ήταν συνώνυμο της εξέλιξης, κάτι που θα με έκανε χρήσιμο, απαραίτητο και άξιο στην κοινωνία, ενώ παράλληλα θα μου έδινε ελευθερία στις κινήσεις, χωρίς πολλούς περιορισμούς σε κλειστούς χώρους όπως αυτοί που υπάρχουν στην παραγωγή στα γραφεία και τα συνεργεία, αυτό δεν το άντεχα.

      Θα γινόμουν Ηλεκτρολόγος στις Εσωτερικές Ηλεκτρικές Εγκαταστάσεις.